Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ (Μάριος Φραγκούλης)




ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ (Του Μάριου Φραγκούλη)



Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Μάριος Φραγκούλης
Πρώτη εκτέλεση: Μάριος Φραγκούλης

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει
στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.
θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια
από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε
σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες
και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο
να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει
σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει
σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.

---------------------------------------------------------------------

Lyrics: Paraskefas Karasoulos
Music: Marios Fraykoulis
First version: Marios Fraykoulis

Himself as a child he's holding hands with
Over the same places life will take them tonight.
They'll be passing again by the houses of memory
by empty seas, by the nets of fear.

They'll stand together and see passing by
like rivers the moments that never grow old
and the faces that have turned themselves into streets and centuries
and the dreams that have dug through the years hideouts.

when I was a child I had discovered a garden
So I could hide myself there whenever I'm absent from life
when I was a child I had hidden a sun
So that my way could have light and my silence (could have) a friend.

Himself as a child from the hand will take
Like a glass for one instant he'll crack, he'll break
They'll then separate and each one will go
To a world cut in half where both don't fit.


Δείτε και το σχετικό βίντεο:

 

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ





Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ

(του Κωνσταντίνου Καβάφη, «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»)

 


Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεί
ἀόρατος θίασος νά περνᾶ
μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –
τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου
πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου
πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.
Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν
ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙
μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,
κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι
με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,
τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.


Ακούστε παρακάτω τον μεγάλο διανοούμενο τραγουδιστή Leonard Coen, που "έφυγε" πρόσφατα, να τραγουδάει το παραπάνω ποίημα:





Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)





ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Του Ιωάννη Δαύρου)

 

 

Γεννημένοι αυτοσχέδιοι ψεύτικοι Άτλαντες,

καταδικασμένοι να φέρουμε το "χάρισμα"

την ψευδαίσθηση σε στέρεο υλικό να μετουσιώνουμε,

ξεχνάμε την μία και μοναδική αλήθεια...

Πως άπειρες δίνες της στιγμής

στην απέραντη θάλασσα του απείρου είμαστε,

που πυκνώνονται σε ένα κυματάκι...

Και αυτό όσο ένας παφλασμός κρατάει,

που αμέσως χάνεται καθώς επιστρέφει

στην γαλήνια απεραντοσύνη της αιωνιότητας...

 

 

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ (Τραγούδι του Χρήστου Μενιδιάτη)



ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ

Τραγούδι του Χρήστου Μενιδιάτη (Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια)



Μια στιγμή μαζί σου δυο ζωές
Αν δε ‘ρθεις μου σβήνουν οι αναπνοές
Να γλιστράς απ’ τις ρωγμές λαθραία
Με φωνές από τα ψέματα γυμνές
Προσωρινά Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Είμαι εδώ με ίδιο εαυτό
Δίχως φως να σε ξεντύσω, ν’ αφεθώ
Το μετά βουνό, σπασμένα τζάμια
Μα εγώ ανοίγω δρόμο για τους δυο
Προσωρινά
Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Προσωρινά
Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Έλα, προσωρινά
Μέχρι αύριο μείνε, έλα


Δείτε παρακάτω το σχετικό βίντεο: