Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (ΕΝΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ)


ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (Ανώνυμου φυλακισμένου παιδιού στην Αυλώνα)


Κάθε που έρχονται Χριστούγεννα,
η πόλη ζει με γοργούς ρυθμούς,
γεμίζει φώτα, μουσικές, καμπάνες γιορτινές, χαρούμενες φωνές.
Οι άνθρωποι κουρνιάζουν σε ζεστές αγκαλιές, χαρίζουν φιλιά αγάπης, δώρα.
Νοιώθουν τη γλύκα της γιορτής κάτω από έλατα χιονισμένα
Με λαμπιόνια και στολίδια φορτωμένα.
Κι εγώ είμαι εδώ!
Κρυμμένος μέσα απός σιδεριές και αμπάρες και έχω μέσα μου θυμό
Και θέλω να ξεσπάσω ,να ξεδιπλωθώ πάνω στο χαρτί, να πάψω να τρέμω,
Να πονώ, να πολεμάω για το θάνατο μήπως δεν προλάβω τη ζωή!
Όμως, εγώ είμαι εδώ!
Κουβάρι από τη λύπη, η ανάσα μου πικρή από τον καπνό κι η ψυχή μου άδεια από ελπίδα!
Απόμεινα γυμνός με χέρια απλωμένα να ζητιανεύω μάνας χάδι,
Πατρίδας στήριγμα, φίλου συντροφιά.
Κι απόψε είμαι πάλι εδώ!
Ξένος, δίχως τίποτα δικό μου, ζωντανός νεκρός,
Θαμμένος μέσα σε μια φυλακή. Ανώνυμος, στιγματισμένος, βουβός,
Με τη ράχη μου σκυμμένη και τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα.
Μόνο το μυαλό μου δε νίκησε κανείς!
Η ελευθερία είναι μέσα μου
Και μπρος μου ανοιχτή μια πόρτα στο φως !


Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

DRIVING HOME FOR CHRISTMAS (C. REA)




DRIVING HOME FOR CHRISTMAS (Τραγούδι του CHRIS REA)



I'm driving home for christmas
Oh, I can't wait to see those faces
I'm driving home for christmas, yea
Well I'm moving down that line
And it's been so long
But I will be there
I sing this song
To pass the time away
Driving in my car
Driving home for christmas

It's gonna take some time
But I'll get there
Top to toe in tailbacks
Oh, I got red lights on the run
But soon there'll be a freeway
Get my feet on holy ground

So I sing for you
Though you can't hear me
When I get trough
And feel you near me
I am driving home for christmas
Driving home for christmas
With a thousand memories

I take look at the driver next to me
He's just the same
Just the same

Top to toe in tailbacks
Oh, I got red lights on the run
I'm driving home for christmas, yea
Get my feet on holy ground
So I sing for you
Though you can't hear me
When I get trough
And feel you near me
Driving in my car
Driving home for christmas
Driving home for christmas
With a thousand memories


Δείτε παρακάτω τα σχετικά βίντεο.







Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

ΠΕΣ ΚΑΤΙ - SAY SOMETHING ("A Great Big World", Chr. Aguilera)


ΠΕΣ ΚΑΤΙ (Τραγούδι των "A Great Big World"- Christina Aguilera)



Πες κάτι, τα παρατάω μαζί σου...
Θα είμαι η μοναδική, αν θέλεις να είμαι,
παντού, θα σε ακολουθούσα.
Πες κάτι, τα παρατάω μαζί σου...
Και νιώθω τόσο μικρή,
ήταν κάτι που με ξεπερνούσε.
Δεν ξέρω τίποτα απολύτως
και θα σκοντάψω και θα πέσω.
Ακόμη μαθαίνω να αγαπάω
αρχίζω να έρπω.
Πες κάτι, τα παρατάω μαζί σου...
Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να έρθω σε σένα
παντού, θα σε ακολουθούσα.
Πες κάτι, τα παρατάω μαζί σου...
Και θα καταπιώ την περηφάνεια μου,
είσαι αυτός που αγαπώ
και λέω «αντίο».
Πες κάτι, τα παρατάω μαζί σου...
Και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να έρθω σε σένα
και παντού, θα σε ακολουθούσα.
Ω πες κάτι, τα παρατάω μαζί σου...
Πες κάτι....


Say Something


Say something, I'm giving up on you
I'll be the one, if you want me to
Anywhere, I would've followed you
Say something, I'm giving up on you
And I am feeling so small
It was over my head
I know nothing at all
And I will stumble and fall
I'm still learning to love
Just starting to crawl
Say something, I'm giving up on you
I'm sorry that I couldn't get to you
Anywhere, I would've followed you
Say something, I'm giving up on you
And I will swallow my pride
You're the one that I love
And I'm saying goodbye
Say something, I'm giving up on you
And I'm sorry that I couldn't get to you
And anywhere, I would have followed you
Oh oh oh oh say something, I'm giving up on you
Say something, I'm giving up on you
Say something...


Δείτε τα παρακάτω σχετικά βίντεο.


 





Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Η ΖΩΗ... (M. KUNDERA)



Η ΖΩΗ... (Του Milan Kundera)



Η ανθρώπινη ζωή είναι μια φορά μονάχα, και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να εξακριβώσουμε ποια ήταν η καλή ή η κακή απόφαση, γιατί, σε κάθε περίσταση, δεν μπορούμε ν’ αποφασίσουμε παρά μια φορά μόνον. Δεν μας έχει δοθεί μια δεύτερη, μια τρίτη, μια τέταρτη ζωή για να μπορούμε να συγκρίνουμε διαφορετικές αποφάσεις..
Αν η ιστορία μπορούσε να επαναληφθεί, θα ήταν οπωσδήποτε ενδιαφέρον να δοκιμάζει κανείς κάθε φορά την άλλη πιθανότητα και να συγκρίνει έπειτα τα δύο αποτελέσματα. Καθώς, όμως, η εμπειρία αυτή δεν υπάρχει, όλοι οι συλλογισμοί δεν είναι παρά ένα παιχνίδι υποθέσεως..
….Η ιστορία είναι το ίδιο ελαφριά όσο και η ζωή του ατόμου, αβάσταχτα ελαφριά, ελαφριά σαν ένα πούπουλο, σαν ένας κόκκος σκόνης που πετάει, σαν ένα πράγμα που αύριο θα εξαφανιστεί.

   (Απόσπασμα από το "Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα Του Είναι")


Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)



ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ (Του Ιωάννη Δαύρου)



Από το ετοιμόρροπο παράθυρο
της γκρεμισμένης μου ψυχής
άπελπις η ματιά περιπλανιέται,
παράθυρο άλλο για να βρει
να το ανοίξει στην ελπίδα...
Σε άλλο σπίτι πόθησε
τα όνειρά της να στεγάσει...



Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΝΙΟΣ..! (Ε. ΠΕΡΠΙΝΙΑ)


 

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΝΙΟΣ..! (Της Εύχαρις Περπινιά)



Αρχές Δεκέμβρη, όταν ήμουν 5 χρονών, μας πήραν οι γονείς μου, μαζί με την αδελφή μου, να πάμε βόλτα στη μόλις στολισμένη Αθήνα. Περνώντας μπροστά από ένα πολύ γνωστό κατάστημα παιχνιδιών, κυριολεκτικά κόλλησα στη βιτρίνα κι έμεινα αποσβολωμένη μπροστά σε ένα κουκλόσπιτο.
Χωρίς να ζητήσω τίποτα, χωρίς να μου πουν κάτι, την άλλη μέρα πήγε ο μπαμπάς μου και ρώτησε την τιμή του. Το κόστος του ήταν ο μισός μισθός του.
Μη μπορώντας φυσικά, ούτε καν να σκεφτεί να το αγοράσει, αποφάσισε να μας το φτιάξει ο ίδιος. Έπιαναν τα χέρια του και το' λεγε η καρδιά του! Κι είχε και τη βοηθό, τη μαμά μου, πανταχού παρούσα!
Αυτό το σπιτάκι, μας περίμενε κάτω απ το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, φωτισμένο, στολισμένο, διακοσμημένο με επιπλάκια, και κατοικημένο από μικρές κουκλίτσες! Και μας συνοδεύει όλη τη ζωή μας, γεμίζοντας αναμνήσεις και συναισθήματα όχι μόνο τις γιορτές, αλλά κάθε μέρα που το κοιτάμε!
Γιατί η κάθε του λεπτομέρεια, με τα χρόνια ντύθηκε με ένα σωρό από ιστορίες, παραμύθια και συναισθήματα. Μας μεγάλωσε, μας δυνάμωσε και κυρίως μας θυμίζει τι σημαίνει να προσφέρεις με την ψυχή σου, τι σημαίνει να αγαπάς με όλη σου τη δύναμη. Τι σημαίνει να είσαι γονιός!


Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

ΕΠΙ ΜΝΗΜΑΤΩΝ (Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ)



ΕΠΙ ΜΝΗΜΑΤΩΝ (Του Δημήτρη Λιαντίνη)



Εγώ Δημήτριος Μονομάχος, εγκάτοικος στο συρματόπλεγμα της ανθρώπινης βουής, για να περιγράψω ό,τι στοχάζομαι λέγω:
...................................................................................................

Είδα τους ξωμάχους ξεγελασμένους, να κοάζουν στα λατιφούντια της στεκάμενης χώρας.

Τους μισούς πλεγμένους στο βούρλο, και τους άλλους αποκάτω στη ρίζα της πικροδάφνης.

Και απάνω τους ζούνιζε σύννεφο το κουνούπι. Και η τεφρή λασπουριά να τους βαρεί στο λαιμό.

Τους σποριάδες στους πέντε ανέμους, που το χέρι τους έδινε κι έπαιρνε ωραίο θυμιατό των αγρών.

Τους βοσκούς να κουβαλούν το ταγάρι του Μάη στον ώμο, καθώς ο Χριστός το αρνί της λευκότης του.

Και στο βυθό, των μαργαριταριών τους ψαράδες, που μάζευαν ένα – ένα, από την πίσω μεριά του σκυλόψαρου, το δικό τους δάκρυο.

Και άρχιζαν από της Παναγιάς της Μεσοσπορίτισσας έως μπρος πίσω στ’ Αη-Γιαννιού του Ριγανά να προσπέφτουνε και να δέουνται.

Κάτω από τα εικονίσματα των βουνών και το μεγάλο αχειροποίητο τρούλο.

Όταν αστρονομίζουνταν, άλλοτε με το πέταγμα του χελιδονιού στα χαμηλά, κι άλλοτε με της γάτας το νίψιμο ή το λάλημα του χοχλιού στα ψηλώματα.

Και το πιο συχνά διαβάζανε το φεγγάρι. Πούθε έγερνε και τι κύκλους είχαν τα μάτια του.

Και με το χέρι κράταγαν πάντοτε την καρδιά τους, να τους σφίγγει ανάμεσα ελπίδα και φόβο. Καθώς οι άρρωστοι, που δε φτάνει ο γιατρός στο χωριό τους.

Γιατί δε βόλευε ν’ απεργήσουνε του καιρού, ούτε να πετροβολήσουν τις αύρες και τα χαλαζοβόλα.

Κάθε που του καλού καθούμενου κατέβαιναν να τους μαστιγώσουν στο πρόσωπο, και να τους μαυρίσουν το μάτι.

Όμως, κυττάζοντας πέρα από την ορφάνια τους, έβλεπες τον ορίζοντα καθαρό. Σα να ‘χε η καταιγίδα περάσει, και να τραβούσε γι’ αλλού.

Και οι ξωμάχοι να κατοικούν τις καλλιεργήσιμες λίμνες, που είχαν αποξηρανθεί οι αρρώστιες.

Παρά δε από το στέγνωμα του δικού τους κορμιού, και όχι από τη φροντίδα του κράτους. Όπου έμοιαζαν να αναπνέουν.

Σε μεγάλη απόσταση μέσα στην ευωδία του δυόσμου.

Και το πράγμα γινότανε καθαρό προπαντός στα τρυγοπατήματα. Όποταν έβραζε στα πιθάρια το μυστικό σταφύλι.

Όσο να καθαρίσει σε κρασί και η μαντοσύνη του να λυθεί στη γλώσσα του Διονύσου.

*
Έτσι στερνός, ο κορυφαίος των ξωμάχων παρέλασε στο θέατρο του Ηρώδη και της Ρηγίλλας.

Λίγο ψηλότερα από τις μαρμαρωμένες πλάκες σηκώνουντας το φέρετρο με το είδωλον του αιώνος.

Αυτός

Ο τελευταίος Έλληνας

Που πια τό ‘βλεπες φως φανάρι, ότι πίσω από την προσωπίδα του έλαμπε η υγεία του άγουρου.

Που ερχότανε από το νησί του Μίνωα και τη δυναστεία των Ατρειδών και τον πρώτο καιρό της γεωμετρικής άνοιξης.

Και ίσα στο σκαλοπάτι της έξοδος, είχε μία – μία περάσει τις λυκοποριές του  Ω ς  π ό τ ε,  ω ς  π ό τ ε , και του  Π ρ ο ς  τ ι,  π ρ ο ς  τ ι;  κ α ι  τ ο υ  φ τ ά ν ε ι  π ι α,  φ τ ά ν ε ι  π ι α.

Ωσάν να επερίμενε τους όσους, καθώς τα κορίτσια ωραίους, και καθώς τα δένδρα αληθινούς, και καθώς τους ποιητές ελάχιστους, για να βοήσει μαζί τους:

Θα τη φέρουμε την Ευρυδίκη πάλι
Σ τ ο φ ω ς,   σ τ ο φ ω ς,   σ τ ο φ ω ς.