Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

ΑΦΗΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΩ (Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ)



ΑΦΗΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΩ (της ΚΙΚΗΣ ΔΗΜΟΥΛΑ)



Από τον κόσμο των γρίφων φεύγω ήσυχη
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Ούτε κι αυτά που ‘θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Το κράτησα ως τώρα αχάλαστο, ανεξήγητο,
γιατί ως τώρα δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.

Συμβίωσα σκληρά μ' έναν ψηλό καλόγερο
που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιός είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.
Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματα του.
Του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Με το αίμα που μου δόθηκε για να τον εξηγήσω.

Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση,
έτσι το δέχτηκα κι έτσι το αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Αίνιγμα δανείστηκα, αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω πως λύνεται ένα "χθές",
ένα "εξαρτάται", το αίνιγμα των ασύμπτωτων.

Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω.
Ούτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Κι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και οχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Από τον κόσμο των γρίφων φεύγω ήσυχη.
Αναμάρτητη: αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου πάω ψυχωμένη.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου