Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ("AND YOU MY LOVE" - CHRIS REA)



ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ("AND YOU MY LOVE")

(ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ CHRIS REA)

 


Δεν κοιμάμαι απόψε
Και μπορεί ποτέ ξανά
Οι αμαρτίες του παρελθόντος έχουν έρθει
Κοίτα πως συγκεντρώθηκαν όλες μαζί

Έξω απ΄το παράθυρό μου
Έξω απ'την πόρτα μου
Και ξέρω το λόγο
Γιατί ήρθαν όλες εδώ

Είσαι η αγάπη μου, η γλυκιά, γλυκιά αγάπη
Αυτό είναι όλο, γιατί

Η παράδοση είναι εύκολη
Ξέρω ότι δεν με βλάπτεις
Αλλά η αθωότητά σου με στοιχειώνει
Το πιο θανατηφόρο από τα φυλαχτά

Ωχ πρέπει να έχω κάνει κάτι κακό
Μια σκοτεινή και απόμακρη μέρα
Το ξέρω καλά απόψε
Έτσι πρέπει να πληρώσω

Και εσύ αγάπη μου, γλυκιά μου, γλυκιά αγάπη
Αυτό είναι όλο, γιατί
Εσύ αγάπη μου, γλυκιά μου, γλυκιά αγάπη
Αυτό είναι όλο γιατί


I do not sleep tonight
I might not ever
The sins of the past have come
See how they sit down together

Outside my window
Outside my door
And I know the reason
What they've all come here for

You my love, my sweet, sweet love
Are what it's all, because of

Surrender is easy
I know you do me no harm
But your innocence haunts me
The most fatal of charms

Oh I must have done some wrong
On a dark and distant day
For I know full and well tonight
This is how that I must pay

And you my love, my sweet, sweet love
Are what it's all, because of
You my love, my sweet, sweet love
Are what it's all because of


Δείτε το σχετικό βίντεο:

 
 

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ



ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ

(Τραγούδι της Βασιλικής Νταντά)



Μέσα σε γκρίζα πρωινά
Μες σε δωμάτια φτηνά
Σε ραγισμένες αγκαλιές
Εγώ πετάω τη μοναξιά μου

Σαν ρούχο που ‘χω βαρεθεί
Πάνω στο πάτωμα καρφί
Χτυπάω εσένα μα εκεί
Ματώνει πρώτα η καρδιά μου

Σε ξενοδοχείο, άψυχο και κρύο
Θα αρχίσει ακόμα μία νύχτα, θα τελειώσει
Κι όταν θα ‘μαι με άλλον και θα σε σκέφτομαι εσένα
Θα ‘χω λόγο να θέλω το πρωί να ξημερώσει

Και θα ζω μες στο ψέμα, θα μισώ και εμένα
Που σε άγνωστο σώμα έδωσα μια νύχτα ακόμα
Σ’ ένα ξενοδοχείο, άψυχο μα και κρύο
Όσα κρύα έχει γίνει μακριά σου, η δική μου αδιόρθωτη καρδιά

Μέσα σε όνειρα τρελά
Στο τίποτα, στο πουθενά
Σε βλέμμα ειρωνικά
Εγώ αδειάζω τη ζωή μου

Σαν το ποτήρι, το ποτό
Που θέλω όλο να το πιω
Και να τα σπάσω, να κοπώ
Αίμα να τρέξει απ’ την ψυχή μου

Σε ξενοδοχείο, άψυχο και κρύο
Θα αρχίσει ακόμα μία νύχτα, θα τελειώσει
Κι όταν θα ‘μαι με άλλον και θα σε σκέφτομαι εσένα
Θα ‘χω λόγο να θέλω το πρωί να ξημερώσει

Και θα ζω μες στο ψέμα, θα μισώ και εμένα
Που σε άγνωστο σώμα έδωσα μια νύχτα ακόμα
Σ’ ένα ξενοδοχείο, άψυχο μα και κρύο
Όσα κρύα έχει γίνει μακριά σου, η δική μου αδιόρθωτη καρδιά

Η δική μου αδιόρθωτη καρδιά
Η δική μου αδιόρθωτη καρδιά....



Δείτε το σχετικό βίντεο:

 

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ (Μάριος Φραγκούλης)




ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ (Του Μάριου Φραγκούλη)



Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Μάριος Φραγκούλης
Πρώτη εκτέλεση: Μάριος Φραγκούλης

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει
στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.
θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια
από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε
σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες
και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο
να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει
σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει
σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.

---------------------------------------------------------------------

Lyrics: Paraskefas Karasoulos
Music: Marios Fraykoulis
First version: Marios Fraykoulis

Himself as a child he's holding hands with
Over the same places life will take them tonight.
They'll be passing again by the houses of memory
by empty seas, by the nets of fear.

They'll stand together and see passing by
like rivers the moments that never grow old
and the faces that have turned themselves into streets and centuries
and the dreams that have dug through the years hideouts.

when I was a child I had discovered a garden
So I could hide myself there whenever I'm absent from life
when I was a child I had hidden a sun
So that my way could have light and my silence (could have) a friend.

Himself as a child from the hand will take
Like a glass for one instant he'll crack, he'll break
They'll then separate and each one will go
To a world cut in half where both don't fit.


Δείτε και το σχετικό βίντεο:

 

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ





Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ

(του Κωνσταντίνου Καβάφη, «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»)

 


Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεί
ἀόρατος θίασος νά περνᾶ
μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –
τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου
πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου
πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.
Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν
ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙
μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,
κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι
με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,
τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.


Ακούστε παρακάτω τον μεγάλο διανοούμενο τραγουδιστή Leonard Coen, που "έφυγε" πρόσφατα, να τραγουδάει το παραπάνω ποίημα:





Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)





ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Του Ιωάννη Δαύρου)

 

 

Γεννημένοι αυτοσχέδιοι ψεύτικοι Άτλαντες,

καταδικασμένοι να φέρουμε το "χάρισμα"

την ψευδαίσθηση σε στέρεο υλικό να μετουσιώνουμε,

ξεχνάμε την μία και μοναδική αλήθεια...

Πως άπειρες δίνες της στιγμής

στην απέραντη θάλασσα του απείρου είμαστε,

που πυκνώνονται σε ένα κυματάκι...

Και αυτό όσο ένας παφλασμός κρατάει,

που αμέσως χάνεται καθώς επιστρέφει

στην γαλήνια απεραντοσύνη της αιωνιότητας...

 

 

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ (Τραγούδι του Χρήστου Μενιδιάτη)



ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ

Τραγούδι του Χρήστου Μενιδιάτη (Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια)



Μια στιγμή μαζί σου δυο ζωές
Αν δε ‘ρθεις μου σβήνουν οι αναπνοές
Να γλιστράς απ’ τις ρωγμές λαθραία
Με φωνές από τα ψέματα γυμνές
Προσωρινά Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Είμαι εδώ με ίδιο εαυτό
Δίχως φως να σε ξεντύσω, ν’ αφεθώ
Το μετά βουνό, σπασμένα τζάμια
Μα εγώ ανοίγω δρόμο για τους δυο
Προσωρινά
Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Προσωρινά
Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Έλα, προσωρινά
Μέχρι αύριο μείνε, έλα


Δείτε παρακάτω το σχετικό βίντεο:

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Η ΝΟΣΤΙΜΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΤΕΛΟΥΣ (Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ)




Η ΝΟΣΤΙΜΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

(Ανέκδοτο έργο του Δ. Λιαντίνη)



Όλοι ταξιδεύουμε με το τσούρμο του Οδυσσέα. Το καράβι μας τραβά στους ανοιχτούς ορίζοντες του χρόνου. Σήμερα γλιστράμε πλησίστιοι με το ζέφυρο και με τους ετησίες. Αύριο ένας αιφνίδιος θρακιάς σηκώνεται από τα βουνά και το σύννεφο, και μας κατεβάζει ξυλάρμενους στην κοιλιά της καταιγίδας.
Ταξιδεύουμε στον πλόα του χρόνου με κόντρα τα κύματα και με τους ανέμους πειρατές. Και μπροστά μας καρτεράνε τα τέρατα και τα ξένα. Ο φόβος και οι καλές ελπίδες υφαίνουν το ρούχο της εμπειρίας μας στον αργαλειό του αγνώστου. Μας μαγνητίζει το ανείδωτο, και το ανείδωτο μας απειλεί. Παίζει μαζί μας και γελά το ναι και το όχι.
Θαμπά, πέρα από την αλισάχνη του πέλαγου ξαπλώνεται εκείνο το ακρωτήρι. Οι άνεμοι ταράζουν το πέτρινο σώμα του. Και η γλώσσα της θάλασσας γλείφει τις εξοχές και τα σκληρά άκρα.
Πίσω από το ανάσκελο μπόι του το μακρύ η τρίαινα του Ποσειδώνα αγριαίνει και κατακρούει τον πόντο. Εκεί έχει το νησί της η Κίρκη. Η Κίρκη περιμένει τους ναυτικούς με τα μάγια και τις βαθιές γητειές. Έτσι που περιμένει ο έρωτας τους νέους στη στροφή της ηλικίας τους. Και ο έρωτας πολλές φορές τρελαίνει τον άνθρωπο. Και τον κάνει να ξεχνά. Σπίτι, πατρίδα, ταξίδι, σκοπό, όλα τα ξεχνά ο ερωτευμένος. Βουλιάζει στο νέο του σύμπαν. Σαν το φωτόνιο πηδά σε άλλη στοιβάδα ζωής. Τότε στα μάτια των ανθρώπων που λογικεύουνται και νυστάζουν, στα μάτια δηλαδή των πολλών, ο ερωτευμένος φαντάζει γυρίνος και χοιρίδιο και ιππουρίδα. Σα βαλαντώσει ο έρωτας, μεταμορφώνει κιόλας.
Ταχιά η σχεδία του βίου μας παραπλέει εκείνα τ’ ακρογιάλια και τους μικρούς κάβους. Και ξαφνικά αντικρύζουμε τους Κίκονες. Και λίγο πιο πέρα, στη ροβόλα της θαλασσινής λαγκαδιάς, καρτερούν οι Λαιστρυγόνες. Ονόματα με ήχο αλλοίθωρο και στρεβλό. Όπως στρεβλό είναι και το μπλέξιμο των ανθρώπων με τις κακοτυχιές, τις αρρώστιες, τους σκοτωμούς. Στους Κίκονες και στους Λαιστρυγόνες μας απαντούν και μας παλεύουνε οι δικαστάδες και οι αφορεστάδες, οι ξενιτεμοί, οι χωροφύλακες, τα σανατόρια, οι σπετσιέρηδες και τα γραφεία κηδειών «Ο Μυστράς» και «Ο Λάζαρος». Και ακόμη τούτα τα τέρατα και τα καννιμπαλικά είναι η στέγνια και η ανεβροχιά, οι σιτοδείες και οι σεισμοί. Οι επιληπτικοί σεισμοί που ξεσηκώνουν τα σπίτια να σκοτώνουν τους ανθρώπους που τα χτίσανε.
Μακρυά, ακόμη πιο μακρυά, ξεχωρίζουμε εκείνη την κουκκίδα στου ματιού την άκρη. Εκεί είναι το νησί με τα ιερά ζώα του ήλιου Απόλλωνα. Τρακόσια εξήντα και πέντε γελάδια. Το καθένα και μια μέρα του ήλιου που ζητά να την ζούμε με κλιτότητα και με τάξη.
Γιατί η κάθε μέρα μας δεν είναι αναβλητή, ούτε ανταλλάξιμη. Και δεν γνωρίζει πίσω όταν περάσει. Δεν ημπορούμε να σπαταλάμε το έχει της ανόητα και στο βρόντο. Απαγορεύεται να τα σφάξεις τα γελάδια του ήλιου.
Αύριο βέβαια θα ποντίσουν στο μικρό λιμανάκι του νησιού οι λογής ασεβείς. Καιροσκόποι, νεόπλουτοι, τυμβωρύχοι, κληρονόμοι τεράστιοι που δεν το περίμεναν, οι τυχεροί στο λότο. Και ακόμη οι φιλόδοξοι, οι μωροί, οι αριβίστες, οι κλέφτες. Και όσοι τους πόρεψε η τυφλή τύχη και καζάντισαν χαράμι.
Αυτοί θα τα σφάξουν τα γελάδια του Ήλιου. Θα αδειάσουν την ύπαρξη από το νόημά της. Και θα πεθάνουν χωρίς να ζήσουν. Χωρίς της ζωής τη νοστίμια και χωρίς του καλού τέλους το νόστο.